دوست دارم این نوشته دکتر شریعتی رو تا آخر بخونین .. کمی روش تامل کنین و بعد هر چه خواستین بگین..

سر همه را به خاک بازی به خون بازی , فرقه سازی , دسته بندی , به جنگ های زرگری به ب ث های بیخودی به حرف های چرت و پرت , به فکرها و علم های پوک و پوچ , عشق ها و کینه های بی ثمر , به گریه ها و ندبه های بی اثر , به دشمن های عوضی , به خندهای الکی بند کردند . چشم ما را با لالایی خواب کردند.

فرنگی ها مثل مغول ها : ” آمدند و سوزاندند و کشتند و بردند و … ” اما نرفتند! . ما یا سرمان به خودمان بند بود و نخواستیم ببینیم یا به جانهم افتاده بودیم و نتوانستیم ببینیم و یا اصلا برگشته بودیم به عهد بوق به جستجوی قبرها , باد و بروت های استخوان پوسیده .. طلا هایمان را بردند و ما را فرستادند دنبال عصر طلایی ..دنبال نخود سیاه.

ملیت : نبش قبر

مذهب : شب اول قبر

حال : فراموشش کن

زندگی : ولش کن!!!!

………………………………………………

او مردی بزرگ بود . تفکراتی داشت که شاید خیلی زود گریبانش را گرفت.

او برای ایران و اسلام جنگید تا جایی که زبان یاری اش داد.

داد و فریاد دیگر همه را آسی کرده بود .. زندان و تبعید یارای مقابله با او را نداشتند.

او با عشق زندگی کرد و هر چه گفت و نوشت چنان تاثیری بر وجود مخاطبانش گذاشت

که که او را شریعتی نامیدند.

…..او رفت…..

این شعر زیبا ازw.h-oden بود